കാറ്റു വന്നെന്റെ കരളില് തൊട്ടപ്പോള്
കടവില് നില്ക്കുകയായിരുന്നു-നിന്നെ
കാത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നു
കരളേ നിന്നുടെ കരിവളയുടെ
കിലുക്കം കേള്ക്കുകയായിരുന്നു-ഉള്ളില്
കവിത പൂക്കുകയായിരുന്നു
കരിയില വഴി കഴിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്
കരിനിലത്തിന് വരമ്പത്ത്
കണവനെന്നുടെ വരവും കാത്തു നീ
പിണങ്ങി നില്ക്കുകയായിരുന്നോ-മിഴി
നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നോ
കറുത്ത മാനത്ത് നിറഞ്ഞ താരക
നിരനിരന്നു ചിരിച്ചപ്പോള്
കരിവിളക്കിന്റെ മുനിഞ്ഞ വെട്ടത്തില്
തനിച്ചു കണ്ട കിനാവേത്-മുഖം
കുനിഞ്ഞു നാണിച്ചതെന്താണ്
കടത്തു വഞ്ചിയില് കര കഴിഞ്ഞു നീ
കടന്നു പോകുന്ന നേരത്ത്
കര കവിഞ്ഞ പൂക്കൈതയാറിന്റെ
കവിളില് നുള്ളിയതെന്താണ്-നിന്റെ
കരളു പാടിയതെന്താണ്
കിഴക്കുപാടത്ത് കതിരണിഞ്ഞ നെല്-
ച്ചെടികള് നാണിച്ചു നിന്നപ്പോള്
തുടുത്ത നിന് കവിള്പ്പൂവിലെന് മനം
പറിച്ചു നട്ടതു നീയറിഞ്ഞോ-വെയില്
മറഞ്ഞു നിന്നതു നീയറിഞ്ഞോ
കറുത്ത സുന്ദരി കരിമഷിയിട്ട
കരിമീനോടണ കണ്ണുകളാല്
കഥ പറഞ്ഞെന്റെ കനവിനുള്ളില്
കണിയൊരുക്കിയ പെണ്ണല്ലേ-വിഷു-
ക്കണിയായ് മാറിയ മുത്തല്ലേ
നടവരമ്പിലെ നനുനനുത്തൊരു
നനവിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്
നാണം കൊണ്ടെന്റെ നാട്ടുമാവിന്റെ
മറവിലന്നു മറഞ്ഞൂ നീ-നാട്ടു
മാങ്ങ പോലെ ചുവന്നൂ നീ
വരമ്പുടച്ചു നെല് വയലിന്നോരത്തു
കലപ്പയേന്തി ഞാന് പോകുമ്പോള്
കരിവളച്ചിരിയാലെന് നെഞ്ചകം
ഉഴുതിളക്കിയ പെണ്ണാളേ-നീ
കനല് വിതച്ചതു കൊയ്യണ്ടേ..
എഴുതിയത് ജയകൃഷ്ണന് കാവാലം
